In dialoog met Djihi Marianne over menselijke relaties

Verschenen in het tijdschrift Inzicht. 2003.

Vraag: Na de retraite voelde ik me zo groot en open. Daarna veranderde dat weer. Hoe komt het toch dat het zo moeilijk is in dat zijn te blijven in contact met andere mensen?

Wanneer je weet wat en wie je bent, is dit een doorbraak die je binnenste opent. Er is eenheid met alles en iedereen. Het verschil tussen binnen en buiten valt weg in een gigantische openheid. Deze bewustzijnsverschuiving sluit niet aan bij je omgeving. Terwijl je de ander helemaal binnenin kan voelen, is de beleving eenzijdig.
Het is of je van een andere planeet komt, helemaal in bliss, schijnbaar niet van deze wereld, en toch sta je er middenin. Je ervaart eenheid en ook lijkt er een kloof te zijn naar je omgeving. Wanneer je ziet dat dit een gegeven is in alle goedheid, blijf je open en treedt er geen conflict op.
Je bent in staat die kloof te overbruggen door je teleurstelling te ontmaskeren als zijnde een verwachting die niet reëel is.
Binnenin voel je dat het helemaal gaat zoals het is. Vanuit en in vrij zijn zie je dat er geen werkelijk verlies of tekort is. Je laat de mensen vrij. Je heft dan de druk op naar je omgeving.
Doe niets, straal en wees. Weet wat je van binnen kent. Geniet ervan.

Vraag: Ja, ja ik snap het, maar het voelt zo pijnlijk. Ik heb de neiging om me terug te trekken of aan te passen.

Het is pijnlijk. Laat het helemaal zo zijn. Doe er niets aan. Ontwaken is leven in een reële wereld, niet persé een betere of mooiere wereld.
Bij allebei de opties, je terugtrekken of aanpassen, komt beperkend denken naar voren.
Je beziet dan de omgeving vanuit dat beperkende denken, niet vanuit totaal zijn. Een hoge eigendunk kan ruimte krijgen, het ego versterkt zich, waardoor je je meer afsluit dan opent.
Bij aanpassing laat je je authenticiteit helemaal in de steek en neem je afstand van je diepste zijn. Je verlaat wat waar is en zet jezelf in een oneerlijke houding.
Aanvaard wat is, zie je neigingen opkomen, en doe niets. Dit betekent dat je je weerstand en reacties waarneemt vanuit een innerlijke goedheid naar je zelf, naar anderen en naar wat er gebeurt. Wat er ook is. Wanneer je onplezierige situaties wilt vermijden of ontkennen, is je vrijheidsstroom afgesloten, er ontstaat dualiteit.
Blijf verliefd op die onmetelijke stilte die altijd is. Juist ten tijde van onrust. Dit, de bron als diepe rust en vredigheid, dat is waar je volledig thuis bent.

Vraag: Ja nu voel ik dat, en ook wel wanneer ik alleen ben. Maar toch verlang ik ook wel naar een relatie.

Soms is er een tijd om alleen te zijn. Het is in feite een natuurlijk verloop. Je kunt in alleen zijn alle tijd, alle aandacht, al je passie en hartstocht richten op de allerbelangrijkste relatie: die met je Hart. Dit is de allereerste prioriteit en van onschatbare waarde, je activeert toewijding, waardoor je de intensiteit van diepgaande vrede echt kan begrijpen. Dan ontstaat een weten dat je niets meer nodig hebt, dat je alle rijkdom al in huis hebt.
Daarna kun je een "pull" voelen deze rijkdom te delen op hartsniveau. Dan kan een relatie ontstaan van een betoverende schoonheid met ongekende diepgang, als expressie van de waarheid, van bewustzijn.
Maar datgene waar je onbewust in bent, moet ook gezien worden, juist ook in je persoonlijke aspecten. Door de ongekende eerlijkheid van bij elkaar zijn, komen alle wrijvingen tevoorschijn. Dan ontstaat de mogelijkheid nog dieper door te dringen in de kern, en geleidelijk komt een subtiele tedere sfeer tevoorschijn. Een schitteren en glanzen vanuit de diepte komt op, als bij een diamant die geslepen wordt.
Dan is de relatie een band, een brug naar echte liefde die de grenzen ver te boven gaat. In een relatie verhef je elkaar naar Gods licht. Alles komt in en aan het licht. Het gaat dieper en hoger. Het is ongelooflijk hoeveel er nog te ontdekken valt.
Nu ik dit zeg, voel ik die dankbaarheid. Die grootsheid.
Geweldig dat het eigenlijk ook weer helemaal niets uitmaakt. Ik heb zoveel opgegraven en overboord gegooid in de periode van alleen zijn. Uiteindelijk is er goedheid in alles.

Je raakt me in mijn hart, dank je wel.

Andere vraag: Voor mij maakt het wel iets uit. Het probleem voor mij is juist dat mijn partner niets van satsang wil weten. Ik ervaar dat als een groot gemis. Mijn hart gaat dan snel weer dicht. Ik vind het heel moeilijk hiermee om te gaan.

Ik begrijp je. Met alle liefde, je partner is niet jouw bezit. Ieder mens is van nature vrij, ook je partner. Je keuze of beslissing komt vanuit je diepte, wanneer je het open laat.
Laat het vanzelf opbloeien. Kijk wat er is en wat het brengt. De relatie is er niet met die speciale reden of doel. Het is de kunst je drang naar hem toe los te laten en binnenin te blijven voelen dat het oké is.
Je liefde daar is de voedingsgrond, je innerlijke tuin van stilte. Wanneer je de tuin verzorgt en je blijft verwonderen, ben je ontspannen in dat wat zal gebeuren, wat er gaat komen. In die innige koestering bloeit geduld op naar je eigen onvrije motieven. Blijf vrij van het schijnbare conflict. Je gedachten over wat niet goed is en hoe het zou moeten, mogen er zijn, helemaal.
Aanvaard wat is, dat verzacht je drang. Waarheid glinstert en druppelt overal doorheen. Wat er niet bij hoort, blijft vanzelf in de zeef achter.

Andere vraag: Geldt dat overal? Ik zou zo graag vanuit mijn Hart met mensen willen praten en delen. Maar vooral op mijn werk en met mijn familie vind ik dit moeilijk. Hoe doe ik dit?

Door het te doen!
Je ervaart het als lastig om stil en zacht te blijven met mensen die iets anders als hoofdzaak hebben, maar dit is juist de uitdaging! Je komt je eigen onvrije standpunten tegen.
Het is geen obstakel, maar een richtingwijzer naar ontspannen zijn, temidden van welke omgeving dan ook.
Laat je niet in beslag nemen door de emoties die gebaseerd zijn op het overeind houden van het zelfbeeld.
Het is genoeg er niets mee te doen, stil te zijn. Juist in en door die stilte breekt er iets open. Een vloed, een zee van oneindige vrijheid.
Met familie komen oude gewoontepatronen gemakkelijk op. Het geheugen wordt geactiveerd, je hebt op voorhand al plaatjes en beelden van je familieleden, jezelf en de situatie. Door deze bewustwording kun je kijken naar de mens zelf. De beleving is dan in het moment. Je laat je geheugen los en bekijkt moeder, vader, broer, zus en ook jezelf als mens van NU.
De beleving wordt actueel, daardoor ontbloeit je intuïtie, je wordt steeds helderder, gedachten komen uit de innerlijke ruimte die leeg is en leeg blijft.
Je ziet alles om je heen gebeuren, misschien raak je erbij betrokken en tegelijk is er innerlijke rust. Je voelt de verbondenheid die je deelt met elkaar.
Jouw innerlijke houding laat hen waardig, het contact verandert, er ontstaat intimiteit.
Dit doet me denken aan wat er tijdens de yoga gebeurt.
In yoga kun je dit zo mooi ontdekken, het is als een lichamelijke satsang. Je voelt de verkrampingen als gevolg van verzet en bedachte afscheiding naar de omgeving. Wanneer je dan in een lastige houding zit, is dit het dagelijks leven. Je ziet de trein van gedachtes en verzet en weerstand en verdediging opkomen. Maar als je in contact blijft met de ruimte, de stilte die je bent, ontstaat een totale transformatie.

Andere vraag: ik voel me zo kwetsbaar worden. Op het moment dat ik openga, voelt het niet groot en ruim. Maar juist klein. Alsof iedereen en alle energie zo kan binnenkomen. Dat maakt me juist onzeker en dan schaam ik me daar weer voor. Wil je iets zeggen, lieve Djihi?

Je bent ook kwetsbaar. Wat is er mis met van alles voelen? Je kunt ook het schild voor de borst houden, maar dan sluit je je af voor het volle 100% leven.
Je voelt je dan leeg en koud van binnen, de deur is dan gesloten. Elke begrenzing is een gedachte in je hoofd.
Vrijzijn is leven zonder controle omdat je voelt en weet wat je binnenste is.
Dat is je basis en je bodem, de grond, je manier van zien. Je kunt jezelf dan ervaren als een open bloem, pure schoonheid van kleur en geur. Je goed voelen hangt niet af van de energie van anderen, het komt van binnenuit. De omgeving ziet er uiteindelijk uit zoals jij je voelt. In stilte hoor je die kleine stem. Daar ligt een weten en kennen in. Het hele grote is in wezen het hele kleine.

Mei 2003.