In gesprek met Djihi Marianne – 1997 het jaar van de genade.

Vraag: 12 jaar geleden ontving je de kus van genade, wat betekende dat?

Wel, het ontvangen van de kus van genade heeft alles veranderd.
De vlam werd ontstoken. Het licht van bewustzijn verscheen door het plotselinge besef van Brahman, de goddelijkheid als het absolute dat arriveerde met een onbeschrijflijk schijnsel van zaligheid..
De staat waarin ik verkeerde was een mix van verwondering, verbazing, openheid en extase.
Mijn centrum loste op, de wereld liet zich niet meer vatten. Ik belandde in een alles absorberende tijdloosheid, en verloor daardoor elke intentie tot handelen.

Dit resulteerde in worteling in zijn met een anker, maar zonder kompas. Aan de ene kant een volslagen inactief lichaam en lege geest, en aan de andere kant het handelen in tijd en vorm.
Het heeft heel lang geduurd, voordat dit zich verenigde en samenviel met praktische zaken als opvoeden en lesgeven.
Het verleden werd weggevaagd. Vrijheid schreeuwde en danste. Het zijn als bewustzijn, kreeg een plaats. Daarna volgde een lange tijd van diepe vrede, diepe liefde en overweldigende dankbaarheid. Als een complete en goddelijke vereniging met iets dat onbeschrijfelijk bleek. Dat veranderde natuurlijk alles in geest en perspectief, maar niets in de vorm. Hoe meer ik zocht naar het begin van ontwaken, hoe minder ik een begin kon vinden.
Voor het eerst was leven zonder invulling, zonder programma, en bestond het alleen nog als een eeuwigdurende vervoering. Er was een levenslange last van me afgevallen, de last van het zelfbeeld. Ik ervoer wedergeboorte.

Vraag: Hoe kwam de satsang tot stand?

Nadat ik erachter kwam dat het om eenheidsbewustzijn ging, veranderde verbazing in devotie en dankbaarheid. Uit passie en mededogen, begaan met lijden, riep ik uit: “lijden is onnodig, de gift van genade is voor iedereen”, hierdoor ontstond er een weerklank en raakte ik betrokken bij het proces van wakker worden bij anderen  Een goede vriendin, geraakt in het Hart, bood spontaan aan, alle praktische zaken te  regelen en vanzelf ontstonden er bijeenkomsten, waarin deze universele vreugde werd gedeeld. De stap naar het verspreiden ervoer ik als een bezegeling alsof ik in dienst trad bij het huis van God en het persoonlijk kleed aflegde. Zoals een non, terwijl ik vroeger juist daarbij zoveel weerstand ervoer. Toen ik kind was, was ik intens bang om “geroepen” te worden. Bizar he.

Vraag: Maar had je een voorbeeld, ging dat vanzelf, bestond het toen al?

Ik schreef over deze gift, in het tijdschrift voor yoga. Hierin kondigde ik het aan. Dit was het begin van satsang. Dit leidde toch tot een directe overdracht, als het meest zuivere. Het meest conceptloze. Daar, waarin woorden oplossen en stilte is. Als het niets. Maar In die tijd was er geen gerichtheid op stilte, daardoor kwamen woorden, in dienst van het zelfonderzoek en om het onzegbare aan te duiden. De woorden blijven metaforen voor de diepste stille dimensie. Het begrijpen van de vrijheid, door een heleboel van ons, is daaruit geboren. Juist door in die roerloosheid te verankeren. Het objectloos bewustzijn gaat op in nirvikalpa samadhi.

lees verder